Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Τα πολιτικά κόμματα στις σχολές


Με αφορμή ένα σχόλιο του φίλου Αλέξανδρου που έπιασε ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα, το θέμα των «κομματικών παρατάξεων» στις σχολές το οποίο μας έχει απασχολήσει όλους κατά καιρούς και μας έχει οδηγήσει σε μαραθώνιες συζητήσεις σε παρέες αποφάσισα να βάλω σε μια σειρά κάποιες σκόρπιες σκέψεις μου, έτσι ώστε να μπορέσουμε όλοι μαζί να τις συζητήσουμε.
Πρώτον, δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να μιλάμε μόνο για τις σχολές, η ανώτατη εκπαίδευση αποτελεί στοιχείο της κοινωνίας και εκφράζεται με τις μορφές της υπόλοιπης κοινωνίας, οπότε θα μιλήσω γενικά για τον συνδικαλισμό.. Καθώς ο φοιτητικός συνδικαλισμός είναι συνδικαλισμός και αυτό που επιδιώκει είναι να εκφράσει, να προστατεύσει και να διεκδικήσει τα δικαιώματα ενός συνόλου είναι θεμιτός. Στο πλαίσιο των σχολών, είναι λίγο πιο περίπλοκο, και εξηγούμαι. Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ όπως και οι υπόλοιπες «μεγάλες» φοιτητικές παρατάξεις αλλά και παρατάξεις γενικότερα έχουν μια ιδεολογική κατεύθυνση (ιδεολογική ταύτιση) ή αν θέλεις τα άτομα που την πλαισιώνουν πιστεύουν σε κάποιο κοινωνικό μοντέλο στο οποίο η κοινωνία – χώρα μας θα γίνει καλύτερη αυτό είναι και που συνδέει τα μέλη της (φιλελευθερισμός, σοσιαλισμός, κομμουνισμός κλπ) αυτό όμως το κοινωνικό μοντέλο στο οποίο πιστεύουμε οδηγεί την σκέψη μας σε διαφορετικό τρόπο χειρισμού καταστάσεων από κάποιο άτομο που πιστεύει σε διαφορετικό κοινωνικό μοντέλο (ή αλλιώς, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι οι φοιτητές είναι κοινά αλλά οι λύσεις που προτείνουμε για να τα λύσουμε είναι διαφορετικές) αυτό είναι που ενώνει και τα μέλη μας. Φυσικά, θεωρώ ότι σαν πολίτες αυτής της κοινωνίας είναι θεμιτό να έχουμε μια ιδεολογική κατεύθυνση δεν ζούμε μόνο στον μικρό-κοσμο της σχολής μας πρέπει να ξέρουμε τη γίνεται γύρω μας και να έχουμε άποψη, να έχουμε ιδεολογία. Και επειδή ξεχνάμε πολλές φορές τη σημαίνει ιδεολογία, ιδεολογία είναι η πλατφόρμα πάνω στην οποία τοποθετούνται όλοι οι κοινωνικοί, πολιτικοί, οικονομικοί προβληματισμοί, σκέψεις και απόψεις που έχει ο καθένας από εμάς.
Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι θα γίνουμε ακόλουθοι και χειροκροτητές, μας συνδέει με το Χ κόμμα η ιδεολογία αλλά όπου δεν μας εκφράζει το πολιτικό κόμμα θα σταθούμε απέναντι του. Και όποιος δεν τολμά να σταθεί απέναντί από το κόμμα με το οποίο ταυτίζεται ιδεολογικά όταν αυτό καταπατά τα δικαιώματα του ή δεν εκφράζει την άποψη του είναι απλά διαπλεκόμενος. Όπως όμως ανέφερα και παραπάνω όλοι μας είμαστε κομμάτι της κοινωνίας άρα ακόμα και στον φοιτητικό χώρο παρουσιάζονται οι παθογένειες που υπάρχουν στην υπόλοιπη κοινωνία, όπως λοιπόν υπάρχουν διεφθαρμένοι και συναλλασσόμενοι δικαστές, δημόσιοι υπάλληλοι, αστυνομικοί, ………, έτσι υπάρχουν και τέτοιοι φοιτητές που ξεχνάν ότι σκοπός τους πρέπει να είναι η προάσπιση των συμφερόντων του συνόλου των φοιτητών και γίνεται αυτοσκοπός τους η διαπλοκή, είναι προφανές και σαφές ότι όλοι εμείς που τρέχουμε, ιδρώνουμε και στην τελική ίσως και να χάνουμε τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας, χρόνια που θα έπρεπε να περνάμε καλά και όχι να καθόμαστε να αγχωνόμαστε, να σκάμε, για να λύσουμε προβλήματα, μας αηδιάζει και το καταδικάζουμε.
Αλλά η καταδίκη δεν αρκεί, αν θέλουμε να απομακρύνουμε πραγματικά αυτά τα φαινόμενα δεν θα το καταφέρουμε με το να μην ασχολούμαστε (άλλωστε αν θέλουμε να δούμε πως έφτασε η χώρα μας εκεί που έφτασε, έφτασε από την δική μας αδιαφορία, αδιαφορία και απάθεια στην πολιτική σκηνή της χώρας, στα σκάνδαλα και στη διαφθορά) γιατί το πραγματικό πρόβλημα της χώρας μας δεν είναι η οικονομική κρίση αλλά η κοινωνική κρίση στην οποία βρίσκεται η χώρα μας (αυτό είναι από μόνο του ένα πολύ μεγάλο θέμα) … Ο τρόπος για να απομακρύνουμε αυτές τις καταστάσεις από τον χώρο μας, αλλά και από την κοινωνία γενικότερα είναι η συμμετοχή, η συμμετοχή όλων μας. Μόνο με την συμμετοχή μπορούμε να οδηγήσουμε μπορούμε να εξυγιάνουμε και να οδηγήσουμε μπροστά το επάγγελμα μας αλλά και την Ελλάδα… Εν τέλει αυτό που ζούμε σήμερα είναι ένας στρεβλός κατοπτρισμός της δημοκρατίας και όχι η δημοκρατία που μας κληροδοτήθηκε από την αρχαία Ελλάδα εκεί δημοκρατία ήταν η συμμετοχή και έτσι ορίζεται η δημοκρατία, συμμετοχή και συνυπευθυνότητα και όχι να θεωρούμε ότι δημοκρατία είναι να πηγαίνουμε μια φορά το χρόνο στην κάλπη να ψηφίσουμε μια παράταξη… Και επειδή κάποιες έννοιες έχουν διαστρεβλωθεί αυτή η συζήτηση που έχουμε ονομάζεται πολιτική και όχι να μαλώνουμε για κόμματα, αυτό δεν είναι πολιτική…


Νίκος Τσαλουκίδης 30/04/2010

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου